جمعه ۷ نوامبر ۲۰۰۸

حکومت نظامی

این روزها وقتی در خیابانها قدم می زنیم شاهد حضور انبوه ماموران حکومتی هستیم .
براستی برای چه؟
آیا هدف اجرای اسلام مطلق در کشور است ؟
آیا این درست است که مردم از خود ماموران احساس امنیت نکنند؟
تنها برای پاسخ به این سوالات کافیست وقتی فردی از کنار این ماموران عبور می کند به طرز نگاهش به ماموران دقت کنید . آنگاه خشم و نفرت را از چشمان آن خواهید خواند.
انبوه ماموران در خیابانها انسان را به وحشت وا می دارد.
چراغ چشمک زن پلیسها در کشور های دیگر دو حالت دارد . یک حالت آبی و یک حالت قرمز.
آنها تا وقتی که یک نا امنی و یا وضعیت قرمزی رخ ندهد از چراغ آبی استفاده می کنند ولی گویی در ایران اتومبیل های پلیس اصلا رنگ آبی ندارد .
شاید واقعا از دید ماموران همیشه وضعیت قرمز است و همه ی مردم را به دید یک خلاف کار می بینند.
چرا باید فضای مملکت اینقدر بسته باشد که استاد دانشگاه جرات بحث پیرامون مسایل سیاسی را نداشته باشد و ابراز عقیده کند.
کمک می خواهم از خدا که همه ی ما را نجات دهد از دست جور و ظلم و زور .
براستی چرا مردم در برابر این وضعیت سکوت اختیار کرده اند؟
آیا من فردا آزاد زندگی می کنم با نوشتن این چند خط . به خدا که ممکن است حتی دیگر خانواده ی خود را نبینم.
چرا ماموران حکومتی فکر می کنند که می توانند هر جور که می خواهند با مردم برخورد کنند؟
چرا ما باید در خدمت آنها باشیم بجای اینکه آنها در خدمت مردم باشند .
کسی نیست جوابی برای این سوالها داشته باشد؟
چرا یک مجری تلویزیون با بیان حقیقت تلخ دیگر نباید نمایش داده شود؟
وای وای خدایا به تو پناه می بریم از این همه خفقان و ظلم.

1 نظرات:

ناشناس گفت...

aval bayad harkat kard bad be khoda panah bord, melate ma ke khodeshuno tekun nemidan panah bordan va tavakol be khoda ke chizi ro hal nemikone, mishe vaze aknune ma ke ruz be ruz darim az sayere keshvarha aghab mioftim,